عکس درمانیعکس درمانی یا درمان با عکس موضوع جدیدی نیست. این روش توسط دکتر hugh diamon در سال 1856 ابداع گردید.
در سال های 1975 خانم دکتر judy weiser از عکس برای درمان بیماران کر و لال استفاده می کرد و کتابی را تحت عنوان (تکنیک های  عکس درمانی) نوشت. دو سال بعد در سال 1977 خبرنامه ( photo Therapy Quarterly ) در امریکا آغاز بکار کرد. اولین کارگاه آموزش تکنیک های عکس درمانی در سال 1975 در کانادا و چند سال بعد در امریکا و در سال 1990 در اروپا کار خود را آغاز کردند.


نکته جالب این است که آن زمان اینترنت و ارتباطات دیجیتال هنوز وجود نداشت. اولین سمفوزیوم بین المللی عکس درمانی در ایالت ایلینویز امریکا در ماه می 1979 با شرکت تعداد کثیری از کسانی که در این زمینه کار می کردند برگزار شد.
پنج سال بعد موسسه بین المللی عکس درمانی تاسیس و مجله رسمی عکس درمانی خود را منتشر کرد. کنفرانس های مکرر موسسه بین المللی عکس درمانی در سال های بعد در کشورهای مختلف برگزار شد.
بسیاری از درمانگران، خود نیز عکاس هم هستند که با دایر نمودن نمایشگاه های عکس احساسات و افکار و خاطرات بیماران تماشاگر خود را بررسی می کردند. مثلا گالری عکس Beyond Seeing توسط Joel Walker و judy Weiser درسال 1982 در وانکور کانادا از این قبیل بود.
آنچه بسیار مهم است، اینکه امروزه مردم از عکاسی برای موارد زیادی مانند تحصیل، ارتباطات، مشاورات، تحقیقات یا موارد شخصی خود استفاده می کنند، حتی اگر هرگز در مورد کلمه (عکس درمانی) هم چیزی نشنیده باشند.
از آنجا که ارتباط با دیگران و با خود، از طریق ارتباطات غیر گفتاری صورت می گیرد، منطقی است که استفاده از زبان دیداری برای انتقال چنین ارتباطاتی رو به افزایش باشد و می تواند بعنوان درمان و بهداشت مورد استفاده قرار گیرد.
عکس درمانی در کانادا، اروپا و امریکا برای بیش از 40 سال مورد استفاده قرار گرفته است. با این وجود هنوز در مراکز علوم امریکا خوب شناخته شده نیست.
بسیاری از هنر درمانان و روان درمانان، از عکس به عنوان روش درمانی استفاده می کنند. مثلا استفاده از آلبوم های عکس بیماران، عکس های خانوادگی بیماران، سایر افراد مهم و حتی حیوانات و یا عکس هائی که بیماران با تلفن همراه خود گرفته اند در اطاق درمانگران موجود است.
به هر حال استفاده از عکس درمانی یا درمان با عکس بصورت تئوری و مدون برای شناخت خود، بازسازی شخصیت، تاثیر بر مدیریت یا بر طرف کردن علائم، هنوز در هیچ مدرسه یا کتاب و روزنامه ای بصورت مدون به تحریر در نیامده است.
عکس درمانی مورد استفاده روان درمانان آموزش دیده با هدف درمان های مخصوص قرار می گیرد.
عکس ها برای بهبود خاطرات، ایجاد تحریک تطابق معانی و ایجاد موارد روانشناختی ماورا شناختی بکار برده می شود.
در این روش مراحلی شبیه هیپنوتیزم بکار می رود، با این تفاوت که در اینجا از عکس استفاده می شود، بیمار غالبا وارد مرحله عمیقی بنام جذبه می شود. این مرحله جذبه، آگاهی را مسدود می کند و اجازه بررسی خاطرات روانی عمیق مدفون شده را می دهد.
بیمار لازم نیست خود عکس ها را گرفته باشد ولی می تواند عکس های خود او باشد. عکس های مورد استفاده درمانگر می تواند از مجلات، آلبوم های خانوادگی، یا حتی موبایل خود بیمار گرفته شده باشد.
عکس ها را می توان به دلخواه مرتب و در مورد آنها با بیمار بحث و یا توسط بیمار یا دیگران صحبت کرد.


ترجمه و تدوین: دکتر محمدرضا معماریان پور